که من گر خاک هم گردم همان در دامن بادم

خرد بیهوده می سوزد دماغ فکر تعمیرم

غم آباد جنونم خانه ویرانی است بنیادم

به توفان رفته شوقم ز آرامم چه می پرسی

دماغ نکهت گل از وداع غنچه می بالد

محبت همچو آه از رفتن دل کرده ایجادم

ز بس گرم است در یادت هوای عالم الفت