محبت همچو آه از رفتن دل کرده ایجادم

به توفان رفته شوقم ز آرامم چه می پرسی

که من گر خاک هم گردم همان در دامن بادم

دماغ نکهت گل از وداع غنچه می بالد

ز بس گرم است در یادت هوای عالم الفت

عرق آلوده می آید ز دل اشک شرر بادم

خبر از خود ندارم لیک در دشت تمنایت