عرق آلوده می آید ز دل اشک شرر بادم

دماغ نکهت گل از وداع غنچه می بالد

محبت همچو آه از رفتن دل کرده ایجادم

ز بس گرم است در یادت هوای عالم الفت

خبر از خود ندارم لیک در دشت تمنایت

دل گمگشته ای دارم که از من می دهد یادم

غبار ناتوانم بسته نقش دست امیدی