دماغ نکهت گل از وداع غنچه می بالد

غم آباد جنونم خانه ویرانی است بنیادم

به توفان رفته شوقم ز آرامم چه می پرسی

که من گر خاک هم گردم همان در دامن بادم

محبت همچو آه از رفتن دل کرده ایجادم

ز بس گرم است در یادت هوای عالم الفت

عرق آلوده می آید ز دل اشک شرر بادم