به علم آرمیدن لغزش پایی ست استادم

گرفتار دو عالم رنگم از بیرحمی نازت

امیر الفت خود کن اگر می خواهی آزادم

چو طفل اشک درسم آنقدر کوشش نمی خواهد

به سامان دلم آواره صد دشت بیتابی

ز منزل جاده ام دور است یا رب گم شود زادم

طراوت برده ام از آب و گرمی از دل آتش