به سامان دلم آواره صد دشت بیتابی

امیر الفت خود کن اگر می خواهی آزادم

چو طفل اشک درسم آنقدر کوشش نمی خواهد

به علم آرمیدن لغزش پایی ست استادم

ز منزل جاده ام دور است یا رب گم شود زادم

طراوت برده ام از آب و گرمی از دل آتش

چو یاقوت از فسردن انفعال صلح اضدادم