شبنم آبی می کند در شیر ناب صبحدم

یاد تیغت بست چشم انتظار زخم ما

می برد خمیازه از مخمور آب صبحدم

دل به وحشت دادم اما گریه دام حیرتست

غفلت آگاهی ست می باید مژه برداشتن

دامن شب می درد یکسر نقاب صبحدم

زندگی کمفرصت است از مدعای دل مپرس