دامن شب می درد یکسر نقاب صبحدم

دل به وحشت دادم اما گریه دام حیرتست

شبنم آبی می کند در شیر ناب صبحدم

غفلت آگاهی ست می باید مژه برداشتن

زندگی کمفرصت است از مدعای دل مپرس

در نفس خون شد سوال بی جواب صبحدم

گر سواد عمر روشن کرده ای هشیار باش