عرق غواصیی می خواستم باری شنا کردم

به رنگ انباشتم آیینه سوز محبت را

به ناموس وفا از آب گردیدن حیا کردم

نمی از پیکرم جوشاند شرم ساز یکتایی

غنا می باید از فقرم طریق شفقت آموزد

که بر فرق جهانی سایه از دست دعا کردم

به ترک های و هویم بی تلافی نیست آسایش