که گنجهاست در این بی سری و سامانی

چه گردها که برانگیختی ز هستی من

مباد خسته سمندت که تیز می رانی

به همنشینی رندان سری فرود آور

بیار باده رنگین که یک حکایت راست

بگویم و نکنم رخنه در مسلمانی

به خاک پای صبوحی کنان که تا من مست