که زیر خرقه نه زنار داشت پنهانی

به خاک پای صبوحی کنان که تا من مست

ستاده بر در میخانه ام به دربانی

به هیچ زاهد ظاهرپرست نگذشتم

به نام طره دلبند خویش خیری کن

که تا خداش نگه دارد از پریشانی

مگیر چشم عنایت ز حال حافظ باز