نومیدی طلبها آهی به جلوه آورد

یک جبهه سجده بستم چندین نمازکردم

حیرتسرای امکان از بسکه کم فضا بود

بر روی هر دو عالم چشمی فراز کردم

بگسستم از دو عالم کاین رشته سازکردم

آسوده ام درین دشت از فیض نارسایی

گر دست کوتهی کرد، پایی دراز کردم