آسوده ام درین دشت از فیض نارسایی

بر روی هر دو عالم چشمی فراز کردم

نومیدی طلبها آهی به جلوه آورد

بگسستم از دو عالم کاین رشته سازکردم

گر دست کوتهی کرد، پایی دراز کردم

تنزیه موج می زد در عرصه حقیقت

من از خیال تازی گرد مجاز کردم