که پیمانه برگشت و من نوش کردم

به یک آبله رستم از صد تردد

کشیدم ز پا پوست پاپوش کردم

بس است اینقدر همت میکشیها

ز قد دو تا یادم آمد وصالش

شدم پیر کاین طرح آغوش کردم

اگر بار هستی گران نیست بیدل