جهان ز جوش دل آیینه خانه بود به چشمم

به درد سر زدم و صندل اختیار نکردم

وفا به عبرت انجام کار، کار ندارد

ز شرم می کشی اندیشه خمار نکردم

گذشتم از نفس و هیچ جا غبار نکردم

غبار جلوه امکان گرفت آینه من

ولی چه سودکه خود را به خود دچار نکردم