این بنایی که جهان خمزده پستی اوست

آن قدر جهد که خونی به جگر می کردم

فطرت از جوهر تنزیه که در طبع من است

آب می شد اگر اظهار هنر می کردم

نردبان داشت اگر زبر و زبر می کردم

امشبم ناله دل اشک فشان پر می زد

چقدر حل معمای شرر می کردم