آب می شد اگر اظهار هنر می کردم

آه بیدردی فرصت نپسندید از من

آن قدر جهد که خونی به جگر می کردم

فطرت از جوهر تنزیه که در طبع من است

این بنایی که جهان خمزده پستی اوست

نردبان داشت اگر زبر و زبر می کردم

امشبم ناله دل اشک فشان پر می زد