آه بیدردی فرصت نپسندید از من

چشم نگشوده بر آن جلوه نظر می کردم

زان تبسم که حیا زیر لبش پنهان داشت

چه شناهاکه نه در موج گهر می کردم

آن قدر جهد که خونی به جگر می کردم

فطرت از جوهر تنزیه که در طبع من است

آب می شد اگر اظهار هنر می کردم