چه شناهاکه نه در موج گهر می کردم

یاد آن دولت بیدارکه در خواب عدم

چشم نگشوده بر آن جلوه نظر می کردم

زان تبسم که حیا زیر لبش پنهان داشت

آه بیدردی فرصت نپسندید از من

آن قدر جهد که خونی به جگر می کردم

فطرت از جوهر تنزیه که در طبع من است