زان تبسم که حیا زیر لبش پنهان داشت

تا قفس را نفسی بالش پر می کردم

یاد آن دولت بیدارکه در خواب عدم

چشم نگشوده بر آن جلوه نظر می کردم

چه شناهاکه نه در موج گهر می کردم

آه بیدردی فرصت نپسندید از من

آن قدر جهد که خونی به جگر می کردم