چو شوخی آشیان در دیده غماز می کردم

تو می رفتی و من ساز قیامت باز می کردم

شکست رنگ تا پر می فشاند آواز می کردم

اگر ناموس الفت ها نمی شد مانع جرات

حیا رعنایی طاووس از وضعم نمی خواهد

وگرنه با دو عالم رنگ یک پرواز می کردم

خجل چون صبح از خاکستر بیحاصل خویشم