خجل چون صبح از خاکستر بیحاصل خویشم

چو شوخی آشیان در دیده غماز می کردم

حیا رعنایی طاووس از وضعم نمی خواهد

وگرنه با دو عالم رنگ یک پرواز می کردم

نشد آیینه ای را یک نفس پرداز می کردم

عصای مشت خاک من نشد جولان آهویی

که همچون سرمه در چشم دو عالم ناز می کردم