همان چون دانه بهر خویش دامی ساز می کردم

خوشا ذوقی که از دل عقده ای گر باز می کردم

به صحرایی که دل محمل کش شوق تو بود آنجا

غباری گر ز جا می جست من پرواز می کردم

به بزم وصل ، فریادم نبود از غفلت آهنگی