به صحرایی که دل محمل کش شوق تو بود آنجا

خوشا ذوقی که از دل عقده ای گر باز می کردم

همان چون دانه بهر خویش دامی ساز می کردم

غباری گر ز جا می جست من پرواز می کردم

به بزم وصل ، فریادم نبود از غفلت آهنگی

بهار رنگهای رفته را آواز می کردم