بهار رنگهای رفته را آواز می کردم

به صحرایی که دل محمل کش شوق تو بود آنجا

غباری گر ز جا می جست من پرواز می کردم

به بزم وصل ، فریادم نبود از غفلت آهنگی

دربن گلشن ندارد هیچکس بر حال دل رحمی

وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می کردم

خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی