وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می کردم

به بزم وصل ، فریادم نبود از غفلت آهنگی

بهار رنگهای رفته را آواز می کردم

دربن گلشن ندارد هیچکس بر حال دل رحمی

خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی

کز آتش گل برون می دادم و اعجاز می کردم

در آن محفل که حسن از جلوه خود داشت استغنا