در آن محفل که حسن از جلوه خود داشت استغنا

وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می کردم

خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی

کز آتش گل برون می دادم و اعجاز می کردم

من بی هوش بر آیینه داری ناز می کردم

سحر شور من و بار شکست رنگ می بندد

نفس را کاش من هم رشته این ساز می کردم