کز آتش گل برون می دادم و اعجاز می کردم

دربن گلشن ندارد هیچکس بر حال دل رحمی

وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می کردم

خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی

در آن محفل که حسن از جلوه خود داشت استغنا

من بی هوش بر آیینه داری ناز می کردم

سحر شور من و بار شکست رنگ می بندد