دربن گلشن ندارد هیچکس بر حال دل رحمی

غباری گر ز جا می جست من پرواز می کردم

به بزم وصل ، فریادم نبود از غفلت آهنگی

بهار رنگهای رفته را آواز می کردم

وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می کردم

خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی

کز آتش گل برون می دادم و اعجاز می کردم