سحر شور من و بار شکست رنگ می بندد

کز آتش گل برون می دادم و اعجاز می کردم

در آن محفل که حسن از جلوه خود داشت استغنا

من بی هوش بر آیینه داری ناز می کردم

نفس را کاش من هم رشته این ساز می کردم

جنون بر صفحه بیحاصلم آتش نزد ورنه

جهانی را به یک چشمک شرر گلباز می کردم