صد تبسم ز لب چین جبین می کردم

گر لبی را به هوس ناله کمین می کردم

صدکمند از نفس سوخته چین می کردم

دل اگر غنچه صفت بوی نشاطی می داشت

گر خیال چمنت رخصت شوقم می داد

بی نگه سیر پریخانه چین می کردم

اینقدر خنده کز افسون هوس رفت به باد