صبح می گشت اگر آه جزاین می کردم

گر خیال چمنت رخصت شوقم می داد

بی نگه سیر پریخانه چین می کردم

اینقدر خنده کز افسون هوس رفت به باد

خانمان پا به رکاب هوس سوختن ست

کو شراری که منش خانه زین می کردم

گر به محرومی تمثال نمی سوخت نفس