خانمان پا به رکاب هوس سوختن ست

بی نگه سیر پریخانه چین می کردم

اینقدر خنده کز افسون هوس رفت به باد

صبح می گشت اگر آه جزاین می کردم

کو شراری که منش خانه زین می کردم

گر به محرومی تمثال نمی سوخت نفس

خانه آینه زنگار نشین می کردم