کو شراری که منش خانه زین می کردم

اینقدر خنده کز افسون هوس رفت به باد

صبح می گشت اگر آه جزاین می کردم

خانمان پا به رکاب هوس سوختن ست

گر به محرومی تمثال نمی سوخت نفس

خانه آینه زنگار نشین می کردم

با سجود درت امروز سر و کارم نیست