گر به محرومی تمثال نمی سوخت نفس

صبح می گشت اگر آه جزاین می کردم

خانمان پا به رکاب هوس سوختن ست

کو شراری که منش خانه زین می کردم

خانه آینه زنگار نشین می کردم

با سجود درت امروز سر و کارم نیست

مشت خاکم به عدم نیز همین می کردم