خانه آینه زنگار نشین می کردم

خانمان پا به رکاب هوس سوختن ست

کو شراری که منش خانه زین می کردم

گر به محرومی تمثال نمی سوخت نفس

با سجود درت امروز سر و کارم نیست

مشت خاکم به عدم نیز همین می کردم

شغل نظمم درد از خاک شدن بخیه راز