از دل سوخته خاکستر یاسی ندمید

مشت خاکم به عدم نیز همین می کردم

شغل نظمم درد از خاک شدن بخیه راز

که من سوخته فکر چه زمین می کردم

تا کبابی که ندارم نمکین می کردم

عشق نقشی ندمانید ز داغم بیدل

تا جهان را پر طاووس نگین می کردم