قضا چون مردمک جمعیت حالم نمی خواهد

نه بر صحرا نظر دارم نه در گلزار می گردم

بهار فرصت رنگم به گرد یار می گردم

تحیر مرکزی دارم که با پرگار می گردم

حیا کو تا زند آبی غبار هرزه تازم را

که من گرد هوس می گردم و بسیار می گردم