کشم گر پا به دامن یک گل بی خار می گردم

تو حرفی نذر لب کن تا دلی خالی کنم من هم

که بر خود همچو کوه از بی صدایی بار می گردم

هوس صبری ندارد ورنه از سیر گل و گلشن

نفس را از طواف دل چه مقدار است برگشتن

اگر برگردم ازکوبت همین مقدار می گردم

زخواب ناز هستی غافلم لیک اینقدر دانم