عافیت می خواست غفلت بر دم خنجر زدم

زندگی مخموری رطل گرانی می کشد

سنگی از لوح مزار خود کنون بر سر زدم

زین شهادتگاه کز بیتابی بسمل پر است

شور این افسانه سازان درد سر بسیار داشت

با تغافل ساختم حرفی به گوش کر زدم

اعتبار هستی ام این بس که در چشم تمیز