با تغافل ساختم حرفی به گوش کر زدم

زین شهادتگاه کز بیتابی بسمل پر است

عافیت می خواست غفلت بر دم خنجر زدم

شور این افسانه سازان درد سر بسیار داشت

اعتبار هستی ام این بس که در چشم تمیز

خیمه ای چون سایه از نقش قدم برتر زدم

پن تماشاخانه حیرت رهایی مشکلست