تو بودی آن دم صبح امید کز سر مهر

ز بهر دیده خصم تو لعل پیکانی

طرب سرای وزیر است ساقیا مگذار

که غیر جام می آنجا کند گرانجانی

برآمدی و سر آمد شبان ظلمانی

شنیده ام که ز من یاد می کنی گه گه

ولی به مجلس خاص خودم نمی خوانی