رهمنای منزل مقصد ندامت بوده است

عام شد درسی که من هم صفحه ای مسطر زدم

ای حریفان قدر استغنای دل فهمیدنی ست

من به این یک آبله پا بر هزار افسر زدم

دامنی دریافتم دستی اگر بر سر زدم

فیض صبحی در طلسم هستی ام افسرده بود

دامن این گرد سنگین یک دو چین برتر زدم