دامنی دریافتم دستی اگر بر سر زدم

ای حریفان قدر استغنای دل فهمیدنی ست

من به این یک آبله پا بر هزار افسر زدم

رهمنای منزل مقصد ندامت بوده است

فیض صبحی در طلسم هستی ام افسرده بود

دامن این گرد سنگین یک دو چین برتر زدم

شعله افسرده ام اقبال نومیدی بلند