دامن این گرد سنگین یک دو چین برتر زدم

رهمنای منزل مقصد ندامت بوده است

دامنی دریافتم دستی اگر بر سر زدم

فیض صبحی در طلسم هستی ام افسرده بود

شعله افسرده ام اقبال نومیدی بلند

هر کجا از پا نشینم چتر خاکستر زدم

خانه دل را که همچون لاله از سودا پر است