تا نبیند طرز رعنایی خرام قامتت

حیرتی گشتم ره صد آینه جوهر زدم

خشک طبعان غوطه ها در مغز دانش خورده اند

بسکه بر اوراق معنی آب نظم تر زدم

از پر قمری به چشم سرو خاکستر زدم

هرگز از دل شکوه داغ جفایت سر نزد

بی صدا بود این دو ساغر تا به یکدیگر زدم