اینقدرها شد که از شوخی نفس کمتر زدم

بی تو یکدم صرفه راحت نبردم چون سپند

بر سر آتش نشستم ناله کردم پر زدم

چون سحر هر چند شوقم سوخت از کم فرصتی

عیش اسباب چراغانی تصور کرده بود

مشت خاشاکی فراهم کردم و آذر زدم

بیخودی بیدل به خاک افکند اجزای مرا