عیش اسباب چراغانی تصور کرده بود

بر سر آتش نشستم ناله کردم پر زدم

چون سحر هر چند شوقم سوخت از کم فرصتی

اینقدرها شد که از شوخی نفس کمتر زدم

مشت خاشاکی فراهم کردم و آذر زدم

بیخودی بیدل به خاک افکند اجزای مرا

بس که چون گل از شکست رنگ ها ساغر زدم