عالمی را جمع کردم کاینقدر یکتا شدم

عشق را در پرده نیرنگ افسونها بسی است

در خیال خویش مجنون بودم و لیلا شدم

کثرتی بسیار در اثبات وحدت گشت صرف

وسعت دل تنگ دارد عرصه خودداری ام

در نظر یکسر رم آهوست تا صحرا شدم

عافیت در جلوه گاه بی نشانی بود و بس