آسمان با من صفایی داشت تا بودم خموش

برق زد جرات لبی واکردم وتنها شدم

صد تعلق در طلسم وهم هستی بسته اند

چشم واکردم به خویش آلوده دنیا شدم

ناله ای کردم غبار عالم بالا شدم

از سلامت نوبهار هستیم بویی نداشت

یک نقاب رنگ بر روی شکستن وا شدم